ΕΡΕΥΝΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια ΧΡΟΝΟΣ

Τώρα που ο χρυσός είναι της μόδας και οι χρυσές λίρες έχουν πάρει την ανιούσα, αρκετοί έλληνες τυχοδιώκτες και μη , επαγγελματίες του είδους η απλοί ερασιτέχνες έχουν πάρει τα όρη και τα βουνά και ψάχνουν να βρουν κρυμμένους θησαυρούς .
Οδηγός τους, κάποιος παλιός χάρτης, κάποια μαρτυρία η ένας τοπικός μύθος είναι ικανά να τους κάνουν μοχθηρά βαρβάρους αλλά και επικίνδυνους κάποιους εξ αυτών.
Με την βοήθεια ανιχνευτών μέταλλου ξεσκονίζουν και σαρώνουν τα πάντα στο διάβα τους.
Αυτό όμως που τους κάνει επικίνδυνους είναι γιατί μπροστά στην εικόνα του χρυσού δεν λογαριάζουν τίποτα, δεν σέβονται κανέναν και αν πέσεις στον δρόμο τους στην καλύτερη θα φύγεις με κάνα σπασμένο χέρι και στην χειρότερη …απλά δεν θα φύγεις…

ΕΡΕΥΝΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια ΧΡΟΝΟΣ

Κάθε καλοκαίρι χιλιάδες ξένοι τουρίστες επισκέπτονται την πατρίδα μας για να εξερευνήσουν τις ατελείωτες παράλιες μας,να καούν στον καυτό μας ήλιο να γευτούν τις νοστιμιές μας και να μάθουν ένα κομμάτι της ιστορίας μας….
Κάποιοι όμως εξ αυτών με πρόσχημα τον τουρισμό έρχονται με άλλες προθέσεις….
Το παίζουνε τουρίστες έχοντας μαζί τους όλη τους την οικογένεια ,καλύπτοντας πίσω από την ταμπέλα του οικογενειάρχη τις δόλιες ενέργειες τους….

ΝΟΜΟΣ: ΛΑΚΩΝΙΑΣ
ΔΗΜΟΣ:ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ
ΠΕΡΙΟΧΗ:ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΣΩΠΟΣ-ΠΛΥΤΡΑ


Η ιστορία που θα σας διηγηθώ εκτυλίχθηκε το καλοκαίρι μπροστά στα μάτια μου….


Έχω πάει για φωτογράφηση στον αρχαίο Ασωπό μέρα μεσημέρι. Εδώ να πω ότι η περιοχή είναι η μισή μέσα στην θάλασσα και η άλλη μισή θαμμένη εκτός. Φύλακας δεν υπάρχει η μάλλον υπάρχει κάποιος δημοτικός σύμβουλος απ ότι έμαθα αργότερα ο οποίος περνάει μερικές φορές την εβδομάδα και αν….

Εκεί που περπατάω μεταξύ ακροθαλασσιάς και στεριάς βλέπω πάνω σε αρχαίους λίθους, στρωμένα δεκάδες όστρακα(αρχαία κεραμικά κομμάτια).

Δεν προλαβαίνω να κάνω 20 βήματα και βλέπω σε έναν άλλο λίθο και άλλα κομμάτια, όμως αυτά ήτανε βγαλμένα από την θάλασσα (είχανε πάνω τους κοράλλια).Οπότε λέω εδώ κάτι τρέχει….

Σε κοντινή απόσταση από όλα αυτά βρίσκω ένα κοριτσάκι περίπου 10 ετών και το βλέπω να κοιτάζει με αγονία μέσα στην θάλασσα. Κοιτάζω και γω λοιπόν και…όπα…Να σου ο δράστης… η μάλλον οι δράστες….Μαμάς , μπαμπάς και αδερφός το είχανε ρίξει σε υποβρύχιο αρχαιοντουφεκο. Βγάζανε σπασμένους αμφορείς ….Με το που με βλέπουν και ενώ έβγαιναν προς στην στεριά, αδειάζουν τις τσάντες τους και βγαίνουν έξω.

Δεν μου δίνουν σημασία και μετά από 10 λεπτά ανάπαυσης πάει ο άντρας στο αμάξι ,βγάζει ένα κατσαβίδι και ένα σφυράκι και μαζί με όλη την οικογένεια αρχίζουν να σκάβουν στις άκρες της τομής που είχε γίνει η βύθιση της πόλης(η τομή είναι το καλύτερο σημείο αν θέλει να ψάξει κανείς γιατί εκεί βρίσκει αρχαία χωρίς ιδιαίτερο κόπο).

Τους πλησιάζω και τους λέω στα αγγλικά….
Τι κάνετε εδώ; Απαγορεύεται να σκάβετε…
ΓΙΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙ;
δεν το γράφει τους απαντάω αλλά έχει ταμπέλα που δηλώνει ότι είναι αρχαιολογική περιοχή…
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΤΑΜΠΕΛΑ!
θα φωνάξω την αστυνομία αν δεν σταματήσετε τώρα αμέσως
ΦΩΝΑΞΕ ΤΗΝ…
και συνεχίζουν το σκάψιμο…
Φεύγω με το αμάξι και πάω στην αρχή του αρχαιολογικού χώρου που έχει μια ταβέρνα και από εκεί με την βοήθεια του ανθρώπου παίρνουμε τηλέφωνο στο Δημαρχείο το οποίο εδρεύει στα Παπαδιανικα ,δηλαδή 5 λεπτά δρόμος. Ξανάπαω πίσω εγώ και τους λέω ότι έρχεται η αστυνομία!
ΑΥΤΟΙ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΝΕ ΑΣ ΕΡΘΕΙ…
Όντως μετά από 7 λεπτά βλέπω ένα αγροτικό να έρχεται του σκοτωμού και να κατεβαίνει από αυτό ένας διμετρος Λάκωνας. Μου συστήνεται ως αντιδήμαρχος ,του λέω την ιστορία και πλέων εγώ είμαι ο ενδιάμεσος. Αυτός μιλάει σε μένα και γω μεταφράζω σ αυτούς. Αυτοί έχουν αλλάξει 10 χρώματα γιατί εγώ επιμένω να λέω ότι σε λίγο θα έρθει και η αστυνομία και θα καταλάβουν ότι δεν είμαστε ένα κράτος μπουρδελο….
Με τα πολλά ο αντιδήμαρχος παίρνει τηλέφωνο την αστυνομία και τους λέει:
Eλα ρε Αντρέα που είστε;
Είμαστε στους Μολάους(20 λεπτά δηλαδή από το σημείο μας)
Έχουμε εδώ κάτι ξένους με αρχαία
Και πρέπει να έρθουμε εκεί; Έχουμε μόνο ένα περιπολικό ,είναι περιστατικό επείγον;
Καλά μην έρθετε θα τους ψάξω εγώ ,λέει ο αντιδήμαρχος.
Τελικά τι έγινε; Έχετε αγωνία;
Τους ψάξαμε το αμάξι εγώ και ο αντιδήμαρχος βρήκαμε μια σακούλα εκεί…

Και μετά μου λέει ,”ε τώρα ας τους αφήσουμε να φύγουν και πες τους να μην ξανάρθουν” δηλαδή λέω από μέσα μου….ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥ….
Τους το λέω ,και αυτοί με ξάφνιασμα μεγάλο! Κοιτάζονται και μέσα σε 1 λεπτό είχαν εξαφανιστεί….(Βλέπετε σε μια άλλη ευρωπαϊκη χώρα θα ήταν ακόμα μέσα στην φυλακή)
Εν τω μεταξύ ο αντιδήμαρχος μου λέει εγώ έχω μια δουλεία και φεύγω. Απορημένος εγώ με την όλη κατάσταση του λέω ότι υπάρχουν και αλλά διάσπαρτα αρχαία που έβγαλαν και τα άφησαν…
Και μου απαντάει: ”Μάζεψε τα αν μπορείς και έλα στην πλατειά που θα είμαι εκεί να μου τα δώσεις!”

Και κάθισα που λέτε, και έκανα ενα ξεκαθάρισμα(με ρίσκο προσωπικό) από όλα όσα είχα δει τα κατά την γνώμη μου πιο σημαντικά, τα έβαλα σε μια σακούλα και τα πήγα στην πλατεία της Πλύτρας (έτσι λέγεται τώρα η περιοχή) να τα παραδώσω. Όμως τελικά είχε φύγει οπότε ξεκίνησα για το δημαρχείο….
Φτάνοντας στο δημαρχείο , βρήκα τον αντιδήμαρχο ,του τα παρέδωσα, μου λέει σ ευχαριστώ πολύ παιδί μου είσαι άξιος Έλληνος και με αποχαιρετάει….
Και έχω μείνει τώρα εγώ Μαλ…….ας ,προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε!
Τελικά μετά από όλο αυτό έψαξα ,ρώτησα και έμαθα ότι:
ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΝΟΜΟΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ 4 ΕΠΙΒΛΕΠΟΝΤΕΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ!!!!(ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 40!!!)
Το διανοείστε; 4;Για έναν νομό που όπου σκάψεις θα βρεις αρχαία ίχνη!!!!
ΑΥΤΑ….
Φανταστείτε τι γίνεται τον χειμώνα που δεν πατάει ψυχή….
Υ.Γ.Το καλοκαίρι είχε επισκεφθεί την περιοχή ο ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ, με αφορμή λοιπόν την επίσκεψη του ρώτησα τον αντιδήμαρχο αν του έθεσε το θέμα προστασίας και ανάδειξης της περιοχής και μου απάντησε ότι του το είπε αλλά του απάντησε ο υπουργός ”λεφτά δεν υπάρχουν τώρα γι αυτο”.Εγω απλά θα σας πω ότι ο ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ δεν ήρθε στην περιοχή για την ανεκτίμητης άξιας αρχαιολογική περιοχή αλλά για να δει έναν επιφανή Αθηναίο επιχειρηματία που χτίζει στις πλαγίες της περιοχής ξενοδοχειακή μονάδα….
Υ.Γ2. Σε επόμενη ανάρτηση θα σας δείξω πως σκάβουν οι αρχαιοκάπηλοι όταν βρουν έναν τάφο….απλά τον ανατινάζουν…..!!!
Υ.Γ.3 Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία  αν είχαν αξία η όχι τ αρχαία αλλά η ζημιά  που προκάλεσαν σε μελλοντικές αρχαιολογικές έρευνες είναι τεραστία.Οι αρχαιολόγοι λένε”ενα κομμάτι αρχαίο μέσα στο χώμα ή στο νερό είναι μια ιστορία ενα κομμάτι αρχαίο βγαλμένο είναι απλά ένα αντικείμενο ιστορικό” 
Υ.Γ.4 Οι ”τουρίστες” ήταν  ΓΕΡΜΑΝΟΙ 
Τέλος να σας πω οτι στις προσπάθειες που έκανα για να επικοινωνήσω με την εφορία αρχαιοτήτων Σπάρτης δεν σήκωσε κανείς το τηλέφωνο επι 3 ώρες….

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ 255 ΜΟΣΧΑΡΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΣΗ ΜΑΣ!!!ΞΕΦΤΙΛΕΣ….ΕΠΑΙΤΕΣ….

ΠΗΓΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/2011/11/blog-post_16.html#ixzz1du1y6kMf

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

ΕΡΕΥΝΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια ΧΡΟΝΟΣ,CLOUD-ZERO

Το μικρο αυτο ξενοδοχειο-σαλε για χρονια συν-υπηρχε μαζι με το ελατοδασος της Παρνηθας που το αγκάλιαζε. Στα 18 του δωματια στεγαζε παρεες αθηναιων ,ζευγαρακια και μοναχικους διαβατες….Επίσης διέθετε εστιατόριο και καφετέρια.  Σήμερα και μετα την μεγαλη φωτια που εκαψε το μεγαλυτερο μερος του εθνικου μας δρυμου το ”κυκλαμινα” ειναι απλα ερειπια που στεκουν μονο για να μας θυμιζουν την ανικανότητα κάποιων.
Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι στην επίσημη σελίδα του ΔΑΣΑΡΧΕΙΟΥ ΠΑΡΝΗΘΑΣ διαβάσαμε το εξής: Επίσης, υπάρχει το Chalet “Κυκλάμινα”, στη θέση Αγ. Τριάδα. Διαθέτει 18 κρεβάτια, εστιατόριο και καφετέρια. Τηλ.: 210-2460874.
Ας τους πει κάποιος οτι η Πάρνηθα κάηκε μαζί και το σαλε….

ΠΗΓΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/2011/02/blog-post_21.html#ixzz1HKbEy5P6

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

ΕΡΕΥΝΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗ : ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια ΧΡΟΝΟΣ

 

Η περιοχή των Βατίκων της Λακωνίας, με επίκεντρο τη Νεάπολη σήμερα, υπήρξε ένα πολυδιάστατο κέντρο πολιτισμού ήδη από την εποχή του Χαλκού, την πρωτοελλαδική περίοδο, με άξονα την τοποθεσία Λα.

Ομως και ολόκληρη η περιοχή μέχρι την Ελαφόνησο και τα Βιγκλάφια είναι γεμάτη σημαντικές αρχαιότητες, που τις κατέγραψε εικοσαμελής διεπιστημονική ομάδα με επικεφαλής την καθηγήτρια Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ελένη Μαντζουράνη, σε ένα αρχαιολογικό πρόγραμμα έρευνας επιφανείας της προαναφερόμενης περιοχής.

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια ΧΡΟΝΟΣ

Ξεναγός αποστολής Ν.ΛΕΛΟΥΔΑΣ(ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΣ-Ε.Σ.Ε)

καθως και οι Γιάννης Αρσενιάδης,Ανδρές Θεοδωρόπουλος(Σπηλαιολόγοι)

Εκεί που τώρα δεσπόζει ένα μοναδικό μνημείο βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας, πριν από εκατοντάδες χρόνια «ανάβλυζε» αργυρούχος μόλυβδος που στήριξε την Αθήνα. «Στους κλασικούς χρόνους, η “αργύρου πηγή” και ο “θησαυρός χθονός” αποτέλεσε τη βάση της άμυνας και του πολιτισμού της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Οι στοές για την εξόρυξη του αργυρούχου μολύβδου έγιναν οι ανοιχτοί δρόμοι της δύναμης και του μεγαλείου της»,

«Τα “ξύλινα τείχη”, οι 200 νικηφόρες αθηναϊκές τριήρεις, αυτά τα “πλωτά τείχη” της ελευθερίας στη ναυμαχία της Σαλαμίνας κατά των Περσών, είχαν ναυπηγηθεί με πρόταση του Θεμιστοκλή από το ασήμι της λαυρεωτικής Μαρώνειας, σημερινής Καμάριζας. Το νόμισμα, οι “γλαύκες λαυρεωτικαί” κατά τον Αριστοφάνη και τα εξαίσια μνημεία της Αθήνας έχουν ως στέρεο βιομηχανικό κρηπίδωμα αυτήν την αργυρίτη γη. Θα έλεγε κανείς ότι ο χρυσούς αιώνας του Περικλέους είναι, από μιαν άποψη, ο αργυρούς αιώνας του Λαυρίου».

Από τον 3ο αιώνα π.Χ. αρχίζει η κάμψη της παραγωγής. «Το 563 μ.Χ., ο Σιλεντιάριος Παύλος, στον πανηγυρικό που εκφώνησε στα εγκαίνια της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρει ότι η διακόσμησή της έγινε και με το ασήμι του Λαυρίου»
Επρεπε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι τα μέσα του 19ου, οπότε το Λαύριο αναδείχτηκε σε σπουδαίο μεταλλευτικό-μεταλλουργικό κέντρο. Σύντομα, ο έρημος όρμος μετατράπηκε σε λιμάνι και η τεχνολογία έδειξε τη δύναμή της στις εγκαταστάσεις μεγάλων εταιρειών: της ιταλογαλλικής Ilarion Roux et Cie (1865-1873) της Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου (1873-1917) και της γαλλικής Compagnie Francaise des Mines du Laurion (1875-1981).

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιο ήταν ακριβώς το μέρος της Αττικής που οι αρχαίοι ονόμαζαν Λαύριο. Ούτε οι αρχαίοι γεωγράφοι και συγγραφείς αλλά ούτε και οι έμπειροι ταξιδιώτες και περιηγητές και 17ου αιώνα μπορούν να λύσουν την απορία μας. Πολλοί πιστεύουν ότι η ονομασία προέρχεται από την αρχαία λέξη λαύρα που σημαίνει διάδρομος, ρύμη (στενός δρόμος) αλλά και φλόγα, δηλαδή τόπος γεμάτος στοές ή τόπος όπου καίνε φωτιές. Όπως και νάχει το θέμα, η πόλη του σημερινού Λαυρίου ονομαζόταν, μέχρι τουλάχιστον τα τέλη του 19ου αιώνα, Εργαστήρια ή Πόρτο Εργαστηράκια, και αργότερα πήρε το σημερινό της όνομα.

Η ιστορία του νεότερου Λαυρίου αρχίζει από τη στιγμή που την περιοχή επισκέπτεται ο Ανδρέας Κορδέλλας, γεωλόγος-μηχανικός από τη Σμύρνη, σπουδαγμένος στο περίφημο Πανεπιστήμιο του Φράιμπεργκ της Γερμανίας. Ο Κορδέλλας χτενίζει τη Λαυρεωτική γη από άκρη σε άκρη και το έμπειρο μάτι του διακρίνει μονομιάς το θησαυρό που κρύβεται εκεί. Στη λεπτομερή αναφορά του προς το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών σημειώνει ότι οι σωροί των σκουριών, του άχρηστου δηλαδή μεταλλεύματος που απέμενε μετά την καμίνευση του χρήσιμου μεταλλεύματος κατά την αρχαιότητα, έφθαναν το 1.500.000 τόνους και είχαν 10 % περιεκτικότητα ακόμη σε μολύβι, μπορούσαν δηλαδή να δώσουν 50 γρ. άργυρο ανά τόνο, Παράλληλα, ένα άλλο πεταμένο υλικό, οι εκβολάδες, τα χονδρά φτωχά μεταλλεύματα που οι αρχαίοι είχαν ξεδιαλέξει με τα χέρια ως άχρηστα, μαζί με τους πλυνίτες, το τριμμένο φτωχό μετάλλευμα, έφθαναν αντίστοιχα τους 1.000.000 τόνους και 9.000.000 τόνους με 6,75% περιεκτικότητα σε μόλυβδο και μπορούσαν να δώσουν 140 γρ. άργυρο ανά τόνο.

ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Η Ελληνική Πολιτεία φαίνεται να διστάζει ή να μη κατανοεί τη σημασία της ανακάλυψης του Κορδέλλα, Όμως, το 1864, ο Ιταλός I. B.Serpieri, που είχε την εμπειρία της εκμετάλλευσης των σκουριών ρωμαϊκής εποχής στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας και είχε ήδη δει δείγματα του υλικού του Λαυρίου που είχαν φθάσει στη Σαρδηνία ως έρμα κάποιου εμπορικού πλοίου, αντιλαμβάνεται αμέσως τη σημασία του πράγματος και ιδρύει στη θέση Εργαστήρια, κοντά στο λιμάνι, την ιταλο-γαλλική μεταλλουργική εταιρεία Roux-Serpieri-Fressynet C.E., την πρώτη μεταλλουργική εταιρεία στην Ελλάδα με καμίνους τύπου Καστιλιάνου, μικρά πλυντήρια, μηχανουργείο και σιδηρόδρομο για τη μεταφορά των σκωριών και των εκβολάδων. Έτσι, το 1865, μετά από τόσους αιώνες, παράγεται στο Λαύριο και πάλι ο αργυρούχος μόλυβδος. Είναι η χρονολογία ορόσημο για τη γέννηση του Νεότερου Λαυρείου.

Αξίζει να διαβάσουμε τα όσα γράφει ο Κορδέλλας στη χαρακτηριστική για την εποχή εκείνη γλώσσα: «Και επιτέλους η ατμομηχανή ήρξατο λειτουργούσα και παράγουσα άφθονον πεπιεσμένον αέρα, αι κάμινοι επληρώθησαν σκωριών και οπτανθράκων, εκ δε της τετηκυίας μάζης, ήτις έρρεεν ως διάπυρος πηλός απεχωρίζετο ο μόλυβδος. Την 3 Μαρτίου 1865, ότε διεγέλα μεν η ημέρα εκ των πρώτων του ηλίου ακτίνων, διεγέλων δε τα πρόσωπα ημών εκ της φαιδρότητος, ήλθεν ο σεβασμιώτατος κα αείμνηστος μητροπολίτης Θεόφιλος περιβεβλημένος την απαστράπτουσαν αρχιερατικήν στολήν, ιστάμενος δε παρά τας καμίνους ηυλόγει και ηγίαζεν αυτάς ως και τον παραχθέντα μόλυβδον, όστις δια κοχλυαρίων χυθείς εντός τύπων απετέλει δελφίνα (χελώνα) φέροντα την επιγραφήν «Ελλάς».

Η εταιρεία Roux-Serpieri-Fressynet C.E., δεν περιορίζεται μόνο στην εκμετάλλευση των σκωριών, προχωρεί και στην εξόρυξη υπόγειου μεταλλεύματος σε έκταση παραχωρημένη από το ελληνικό δημόσιο, που συνολικά φθάνει τα 15.000 στρέμματα και επιπλέον προσπαθεί να οικειοποιηθεί τις σκουριές της Κοινότητας Κερατέας και της Μονής Πεντέλης αλλά και τις εκβολάδες. Αυτό την φέρνει αντιμέτωπη με το ελληνικό κράτος με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το περίφημο «Λαυρεωτικό Ζήτημα» που πήρε τεράστιες διαστάσεις και έφθασε στο σημείο να απειλείται η Ελλάδα με βομβαρδισμό από γαλλικά πλοία. Τελικά το ζήτημα λύθηκε με συμβιβασμό: Η εταιρεία Roux-Serpieri-Fressynet αγοράσθηκε από τον Ανδρέα Συγγρό αντί 11.500.000 χρυσών φράγκων για την επεξεργασία των σκωριών και των εκβολάδων και μετονομάσθηκε σε Εταιρεία των Μεταλλουργείων Λαυρίου (Ελληνική) και ο Σερπίερι ίδρυσε το 1875 την Companie Francaise de Mines du Laurium (Γαλλική) στη θέση Κυπριανός με αντικείμενο την εκμετάλλευση των μεταλλείων του Λαυρίου.

Οι δύο εταιρείες, παρόλο που ιδρύθηκαν την ίδια εποχή, δεν είχαν την ίδια πορεία: Το 1917 η Ελληνική Εταιρεία, όταν εξαντλείται το προς εκμετάλλευση υλικό, σταματά τις εργασίες της και το 1930 εκποιεί (πουλά) τις εγκαταστάσεις της. Αντίθετα, η Γαλλική εταιρεία λειτουργεί μέχρι το 1982, οπότε και νοικιάζει τις εγκαταστάσεις της στην Ελληνική Μεταλλουργική Εταιρία, η οποία θα κλείσει και αυτή οριστικά το 1989.

Η Ελληνική και η Γαλλική εταιρεία παρήγαγαν αργυρούχο μόλυβδο και τα υποπροϊόντα του, επίσης πεφρυγμένη καλαμίνα και μαγγανούχο σίδηρο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γαλλική Εταιρεία παρήγαγε στο Λαύριο και άργυρο. Για τις ανάγκες των εργασιών χτίσθηκαν κάμινοι, μεταλλοπλύσια, μηχανουργεία, χυτήρια, διάφορα βιομηχανικά κτήρια, κατοικίες αρχοντικές και εργατικές αλλά και δημιουργήθηκαν εγκαταστάσεις λιμενικές και σιδηροδρομικές. Οι δραστηριότητες των δύο αυτών εταιρειών έκαναν το Λαύριο στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου ένα από τα σπουδαιότερα μεταλλευτικά κέντρα της Ευρώπης. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι στο Λαύριο είχαν τα προξενεία τους επτά ευρωπαϊκά κράτη και ότι το 1899 κατέπλευσαν στο λιμάνι του 231 ατμόπλοια. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μια μεταλλοφόρος περιοχή του Μίτσιγκαν των Η.Π.Α. ονομάσθηκε Λαύρειον (1889).

Θα θελα να ευχαριστήσω απο ψυχής τον Ν.Λελούδα για την υπέροχη ξενάγηση που μας εκανε στις 6 ωρες που βρισκόμασταν μέσα στις στοες καθως και όλους τους φίλους της ομάδας αλλα και της Ε.Σ.Ε που παρευρεθησαν.

Πληροφορίες enet
Λαυρεωτικη

 

Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html#ixzz15OZVvyp7